Trzy dni. Zaledwie tyle potrzeba, by oderwać się od codzienności i zanurzyć w świecie ciszy, zapachów mchu, przymrozków o poranku i spojrzeń dzikich zwierząt. Kwietniowa edycja warsztatów leśnych „W Krainie Mgieł” z Dobrym Okiem była spotkaniem z naturą w jej najprawdziwszej odsłonie
Już pierwszy poranek zaskoczył nas temperaturą -7 stopni. Mgła leniwie snuła się nad dolinami, szron osiadał na trawach, a w powietrzu unosiła się cisza, której nie znajdzie się nigdzie indziej. Zaparzona kawa smakowała lepiej niż w jakiejkolwiek miejskiej kawiarni, bo towarzyszył jej widok na prawdopodobnie najpiękniejszą rzekę świata.
Te warsztaty przejdą do historii również za sprawą spotkań z Leśnymi Duchami, które dopisały jak nigdy. Podczas leśnych wędrówek udało się zobaczyć jelenie, sarny, lisy, zające, rozbrykaną wydrę i borsuka wymykającego się w noc.
Ale to spotkanie z wilkami zatrzymało nam oddechy. Dwa z nich zauważyłyśmy na skraju polany, ukryte w cieniach drzew. Chwilę później z głębi lasu wybiegł trzeci – goniący sarnę. Przeparadował przed nami przez całą łąkę, skupiony, zwinny, w pogoni. Sarna, uciekając, wykonała skok o życie – tak potężny i dramatyczny, że chyba każda z nas miała łzy w oczach. To był obraz dzikości, której nie da się zapomnieć.
Podczas warsztatów był czas na wszystko, co najważniejsze. Na fotografowanie dzikich zwierząt i delikatnych struktur mchu, pajęczyn, śladów pozostawionych przez zwierzęta. Na siedzenie w milczeniu nad jeziorem, którego kolory zmieniały się z każdą godziną. Na wspólne rozmowy przy herbacie – te pełne śmiechu i te o życiu.
Odwiedziłyśmy też Skansen w Olsztynku, gdzie czas płynie inaczej. Drewniane chaty, zapach drewna, opowieści o dawnym życiu na wsi – wszystko to pozwoliło nam jeszcze mocniej poczuć rytm natury i zrozumieć, jak bardzo kiedyś człowiek żył w zgodzie z przyrodą.
Warsztaty leśne „W Krainie Mgieł” z Dobrym Okiem to nie tylko nauka patrzenia na przyrodę. To nauka bycia – pełnego, obecnego, zakorzenionego w świecie, który nas otacza. To czas zatrzymania, odzyskiwania kontaktu z tym, co pierwotne i prawdziwe.
Marto, Aniu, dziękuję za Wasz entuzjazm, uważność, otwartość i za… szklankę w połowie pełną !
Cudownie było gościć Was w świecie widzianym DobrymOkiem.
Opinia Uczestniczki 
